പാവപ്പെട്ടവന്റെ ദുരിതവും പണിയെടുക്കുന്നവന്റെ ഒട്ടിയ വയറും കാണുമ്പോൾ കണ്ണ് നിറയുന്ന, നെഞ്ച് പിടയുന്ന ഒരു കമ്മ്യൂണിസം ഒരിക്കൽ ഈ കേരളത്തിന്റെ മണ്ണിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അനീതിക്കെതിരെ വിരൽചൂണ്ടി പോരാടിയ, സാധാരണക്കാരന്റെ കണ്ണീരൊപ്പാൻ സ്വന്തം ജീവിതം തന്നെ സമർപ്പിച്ച ധീരസഖാക്കളുടെ നാടായിരുന്നു ഇത്. എന്നാൽ ഇന്ന് ആ കമ്മ്യൂണിസത്തെ അധികാരത്തിന്റെ ശീതളച്ഛായയിലിരുന്ന് ഇവിടുത്തെ നേതാക്കൾ നിഷ്കരുണം കൊന്നുതള്ളിയിരിക്കുന്നു. തൊഴിലാളിവർഗ്ഗത്തിന്റെ വിയർപ്പിൽ പടുത്തുയർത്തിയ ഒരു പ്രസ്ഥാനം, ഇന്ന് സ്വന്തം പാളയത്തിലെ ഇരട്ടത്താപ്പുകളെയും വേട്ടക്കാരെയും വെള്ളപൂശുന്ന ഒരു സംഘമായി അധഃപതിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ ഒടുവിലത്തെ തെളിവാണ് പാലക്കാട്ടുനിന്നും കേൾക്കുന്ന വാർത്തകളും അതിനോടുള്ള നേതൃത്വത്തിന്റെ പ്രതികരണങ്ങളും.
സിപിഎം പാലക്കാട് മുൻ ജില്ലാ സെക്രട്ടറി ഇ എൻ സുരേഷ് ബാബുവിനെതിരായ ഗുരുതരമായ ആരോപണങ്ങൾ കേരളം മുഴുവൻ ചർച്ച ചെയ്യുമ്പോൾ, അതിനെ ലളിതവൽക്കരിക്കാനും ഒതുക്കിത്തീർക്കാനും മുതിർന്ന നേതാക്കൾ നടത്തുന്ന ന്യായീകരണ നാടകങ്ങൾ ഏതൊരു മലയാളിയെയും ലജ്ജിപ്പിക്കുന്നതാണ്. പാർട്ടിക്കോ തനിക്കോ പരാതി ലഭിച്ചിട്ടില്ലെന്നും സുരേഷ് ബാബു സ്വയം രാജിവച്ചൊഴിഞ്ഞതാണെന്നും പറഞ്ഞ് ജനങ്ങളുടെ കണ്ണിൽ പൊടിയിടാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് ആരാണെന്ന് നോക്കണം, സാക്ഷാൽ കെ കെ ശൈലജ. കേരളം മുഴുവൻ ഒരു കാലത്ത് ‘ശൈലജ ടീച്ചർ’ എന്ന് ആദരവോടെയും വാത്സല്യത്തോടെയും വിളിച്ച അതേ വ്യക്തി.
ടീച്ചർ എന്ന വാക്കിന് കേവലം ഒരു അധ്യാപിക എന്നതിനപ്പുറം അമ്മ എന്നൊരു അർത്ഥം കൂടി മലയാളിയുടെ മനസ്സിലുണ്ട്. കരുതലിന്റെ, സ്നേഹത്തിന്റെ, ആശ്വാസത്തിന്റെ പര്യായമായിട്ടാണ് ജനങ്ങൾ ആ വിളിയിൽ വിശ്വസിച്ചത്. പ്രതിസന്ധികളിൽ മുന്നിൽനിന്ന് നയിച്ച ഒരു നേതാവിനെ സ്നേഹത്തോടെ സ്വീകരിച്ച നാടാണിത്. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ഉയരുന്ന കാതലായ ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്, സ്വന്തം മകൾക്കാണ് ഇങ്ങനെ ഒരു ദുരനുഭവം ഉണ്ടായതെങ്കിൽ, സ്വന്തം കുടുംബത്തിലെ ഒരു പെൺകുട്ടിക്കാണ് ഇത്തരം അനീതി നേരിടേണ്ടി വന്നതെങ്കിൽ ഇതേ ലാഘവത്തോടെ, ഇതേ തണുപ്പൻ മട്ടിൽ ‘പരാതി കിട്ടിയിട്ടില്ല’ എന്ന് പറഞ്ഞ് കൈകഴുകാൻ ടീച്ചർക്ക് സാധിക്കുമായിരുന്നോ? സ്വന്തം രക്തത്തിന് നേരെയായിരുന്നു ഈ അതിക്രമമെങ്കിൽ ഈ സംയമനവും ഈ പക്വതയും എവിടെപ്പോകുമായിരുന്നു? സ്വന്തം പാർട്ടിക്കാരനായ നേതാവിനെ സംരക്ഷിക്കാൻ പെൺമനസ്സിന്റെ വേദനയെ തമസ്കരിക്കുമ്പോൾ ടീച്ചർ എന്ന പവിത്രമായ സ്ഥാനത്തിന് കൂടിയാണ് മങ്ങലേൽക്കുന്നത്.
പാർട്ടിയിൽ പെൺകുട്ടികൾക്ക് പൂർണ്ണ സംരക്ഷണമുണ്ടെന്നും പരാതി പൂഴ്ത്തിവെക്കുന്നത് തങ്ങളുടെ രീതിയല്ലെന്നും ആവർത്തിക്കുമ്പോഴും, യാഥാർത്ഥ്യം മറ്റൊന്നാണ് എന്ന് കേരളീയ പൊതുസമൂഹം വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ട്. സ്വന്തം പാർട്ടിയുടെ അഭിഭാഷക സംഘടനയുടെ ഭാരവാഹിയായ ഒരു യുവതി ഗുരുതരമായ ലൈംഗികാതിക്രമ ആരോപണം ഉന്നയിച്ചതായി വാർത്തകൾ വരുന്നു, തുടർന്ന് ജില്ലാ സെക്രട്ടറിയെ പദവിയിൽനിന്ന് മാറ്റേണ്ടി വരുന്നു, ഒടുവിൽ ഡിജിപിക്ക് പരാതിയെത്തുകയും അത് അന്വേഷണത്തിനായി കൈമാറുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നിട്ടും ഇവിടെ ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്ന ഭാവത്തിലാണ് നേതാക്കൾ സംസാരിക്കുന്നത്. കാര്യങ്ങൾ പുറത്തുവന്ന ശേഷവും കുറ്റാരോപിതനായ വ്യക്തിയെ പൂർണ്ണമായി തള്ളിപ്പറയാൻ തയ്യാറാകാതെ, പാർട്ടി വേദികളിൽ വീണ്ടും ആനയിക്കുന്നത് എന്ത് സന്ദേശമാണ് സമൂഹത്തിന് നൽകുന്നത്?
പരാതികൾ പുറത്തുപോകാതെ സ്വന്തം കോടതിയിൽ തീർപ്പാക്കുന്ന, നിയമസംവിധാനങ്ങളെ നോക്കുകുത്തിയാക്കി പാർട്ടിയുടെ അന്തസ്സ് മാത്രം നോക്കുന്ന ഒരു തരം വിചിത്രമായ ന്യായീകരണമാണ് ഇവിടെ നടക്കുന്നത്. പോലീസും കോടതിയും നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു ജനാധിപത്യ രാജ്യത്ത്, എന്ത് കുറ്റകൃത്യവും പാർട്ടിയുടെ ഉൾവഴികളിലൂടെ പരിഹരിക്കാമെന്ന ധാർഷ്ട്യം ആർക്ക് വേണ്ടിയാണ്? പെൺകുട്ടികൾക്ക് സംരക്ഷണം കൊടുക്കുക എന്നാൽ അവർക്കെതിരെയുള്ള അതിക്രമങ്ങൾ മൂടിവെച്ച് വേട്ടക്കാർക്ക് സുരക്ഷിതമായി ഒളിക്കാൻ തണലൊരുക്കലല്ല.
ഒരു വശത്ത് സ്ത്രീപക്ഷ നിലപാടുകളെക്കുറിച്ചും തുല്യതയെക്കുറിച്ചും വാതോരാതെ പ്രസംഗിക്കുക, മറുവശത്ത് സ്വന്തം നേതാക്കൾക്കെതിരെ പരാതി വരുമ്പോൾ ‘അതൊരു രാജിയായിരുന്നു’ എന്ന് വരുത്തിത്തീർത്ത് ന്യായീകരിക്കുക. അധികാരത്തിന്റെ ഗർവ്വിലും കസേരയുടെ സ്വാധീനത്തിലും മനുഷ്യത്വവും നീതിബോധവും അടിയറവ് വെച്ച ഇത്തരം നേതാക്കളാണ് പാവപ്പെട്ടവന്റെ കമ്മ്യൂണിസത്തെ ഇല്ലായ്മ ചെയ്തത്. ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നവരെ ശത്രുക്കളായി കാണുന്ന, സ്വന്തം തെറ്റുകൾ തിരുത്താൻ മടിക്കുന്ന ഈ ഇരട്ടത്താപ്പ് ഇനിയും കേരളം കാണാതെ പോകില്ല. ജനങ്ങളുടെ മനസ്സ് കവർന്ന നേതാക്കൾ പോലും നീതിക്ക് മുന്നിൽ പതറിപ്പോകുമ്പോൾ, കേരളം വീണ്ടും വീണ്ടും ചോദിക്കും, ആർക്ക് വേണ്ടിയാണ് ഈ സംരക്ഷണം, ആരെ രക്ഷിക്കാനാണ് ഈ മൗനവും ഒളിച്ചുകളിയും?
